Malou Schilder
Malou heeft een eigen praktijk Movilou en werkt daarnaast ook bij het Centrum voor Jeugd en Gezin in Billthoven. Ze is bezig met het supervisietraject om binnen de nieuwe cerificeringsregeling haar registratie als EFT-counsellor krijgen en zich in de toekomst te kunnen aansluiten bij de ABvC.
De nieuwe certificeringsregels voelde voor haar alsof ineens de spelregels werden veranderd terwijl zij al jaren goed en zorgvuldig werkt als EFT-therapeut. De extra kosten, tijdsinvestering en het opnieuw moeten “laten zien” van haar werk raakten haar gevoel van erkenning. Desondanks begrijpt zij het streven naar de kwaliteitsbewaking en professionalisering van EFT, zeker gezien de groei van het vak en de toegang tot de EFT-opleiding voor aspirant counsellors.
“Het enige waar ik echt spanning van krijg, is dat ik mezelf moet filmen. Niet omdat ik het niet kan, maar omdat het kwetsbaar voelt – voor mij én voor mijn cliënten.”
Ze staat heel positief in het supervisietraject, heeft er alle vertrouwen in dat ze de EFT-competenties beheerst. Haar grootste spanning zit niet in de inhoud, maar in de kwetsbaarheid van het maken van video-opnames: zichzelf terugzien, cliënten vragen om toestemming en het gevoel dat de camera je soms bewuster maakt van je handelen. Maar daarin zit ook juist de waarde van supervisie zegt ze. Het helpt haar technisch scherper te werken.
Malou benadrukt dat twijfel en weerstand heel normaal zijn. Ze ziet bij collega’s hoe stress kan ontstaan als mensen zichzelf onrealistische deadlines opleggen. Haar belangrijkste boodschap is om de druk eraf te halen.
“Haal de kramp eraf en zie het als een laboratorium. Ga oefenen, neem de tijd en vertrouw erop dat het zichtbaar wordt dat je het in de vingers hebt.”
Verder raadt ze aan om nog eens terug te kijken in de EFT-werkboeken, lekker te oefenen met een intervisiegroepje, of tussendoor een supervisie juist zónder video te doen. Dus speel wat meer, want het supervisieteam staat daar ook heel erg open voor. Die willen daar graag mee helpen.
Kristian Bosman
Kristian Bosman is opgeleid als systeemtherapeut, supervisor en leertherapeut NVRG en werkt in zijn praktijk al sinds 2015 met EFT. Hij voelde aarzeling en lichte weerstand toen hij hoorde over de nieuwe certificeringsvoorwaarden die in januari 2025 werden geïntroduceerd.
Het idee dat er nieuwe eisen bijkwamen, supervisiekosten, competenties aantonen en beoordeeld worden, riep bij hem vragen op over druk, tijdsinvestering en het laten zien wat je kan. Tegelijkertijd begrijpt hij waarom deze stap wordt gezet. Hij ziet hoe EFT zich heeft ontwikkeld tot een erkend behandelmodel en hoe competentiegericht opleiden bijdraagt aan kwaliteit.
Inmiddels zit hij midden in het supervisietraject richting certificering als EFT-therapeut met de intentie om uiteindelijk ook EFT-supervisor te worden. Hoewel hij het traject spannend vond om te doen, ervaart hij het proces als leerzaam, validerend en vooral verrassend plezierig. De manier waarop er in supervisie wordt gekeken - zorgvuldig, uitnodigend en met oog voor ontwikkeling - geeft hem de ruimte en veiligheid om te oefenen en te groeien.
Kristian vindt het werken met video-opnames heel leerzaam, het helpt hem om nauwkeuriger naar zichzelf te kijken. Dat is soms confronterend, je eigen stem horen, of je eigen irritante gebaartjes zien, maar het is vooral heel verdiepend. En ook het toverwoord in EFT, validatie, is heel fijn en dat voel je gewoon in alles.
“Het kost tijd en inspanning, maar ik voel nu al dat ik er een betere therapeut door wordt, nog voordat ik het certificaat heb.”
Aan collega’s adviseert hij om vooral de ervaringen van anderen te horen die al in het supervisietraject zitten. Het kost tijd en inspanning, maar de waardevolle professionele en persoonlijke groei maakt het helemaal de moeite waard. "Op het moment dat je in het traject zit, merk je dat je er eigenlijk heel veel uithaalt voor jezelf. En dat ik ook echt plezier heb in het leren."
Erwin Schmidt
Erwin werkt al jaren met EFT in zijn eigen praktijk. Hij heeft een volle agenda, zijn cliënten weten hem goed te vinden. De veranderingen rondom de certificeringseisen en registratie roepen bij hem gemengde gevoelens op. Hij begrijpt het streven naar kwaliteit heel goed, tegelijkertijd raakt de nieuwe indeling – therapeut of counsellor op de EFT-site– wel iets bij hem. Hij vindt het jammer dat er iets wordt teruggedraaid en dat er ineens een onderscheid ontstaat.
Supervisie en intervisie doet Erwin sowieso al, niet omdat het moet, maar omdat hij zichzelf wil blijven ontwikkelen, vanuit een intrinsieke motivatie om een nog betere relatietherapeut te worden. EFT-supervisie ziet hij daarom niet als een weg naar een registratie die hij moet “halen”, maar als een leerproces dat hij toch al bewandelt.
“Een registratie, het vinkje is mooi meegenomen, maar het is niet het doel. Ontwikkeling is het doel.”
Juist doordat het niet perfect hoeft, voelt het veilig. “Ik laat gewoon mijn gesprekken zien en dan kijken we samen wat gebeurt hier eigenlijk?” En bijna vanzelf groeien daarin ook de vaardigheden die gevraagd worden.
Zijn advies aan collega’s die het supervisietraject overwegen: vind de motivatie in jezelf. Vraag jezelf af waarvoor ga je dit doen? Want als je het alleen doet omdat het moet, wordt het een berg. Het belangrijkste is om er plezier in te vinden.
De berg is voor Erwin als bergbeklimmer een mooie metafoor, hij weet hoe indrukwekkend en onherbergzaam een berg er kan uitzien van een afstand. Maar eenmaal onderweg, van dichtbij, verandert dat.
“Dan ben je gewoon aan het klimmen, en blijkt het goed te doen, stap voor stap.”
Dat geeft een enorm gevoel van plezier en voldoening.
Marco Verschragen
Marco is gz-psycholoog en is sinds 1 januari volledig voor zijn eigen praktijk gegaan. Hij werkt al ruim 5 jaar met EFT en begrijpt de keuze voor competentiegericht opleiden en het belang van kwaliteitsborging, zeker nu EFT verder professionaliseert. Hij vindt het wel jammer dat in de nieuwe regeling de zichtbaarheid van de verdiepingstraining (“aanvullend getraind”) verdwijnt, zowel voor therapeuten die daarin hebben geïnvesteerd als voor cliënten die zoeken naar nuance in opleidingsniveau.
Het nieuwe traject voelt voor hem inhoudelijk niet als een grote verandering . Hij werkt al langere tijd met supervisie, video-opnames en intervisie, omdat hij het belangrijk vindt om zich verder te ontwikkelen als therapeut. Het certificeringstraject is voor hem een logisch vervolg, maar is niet zijn eerste doel. Hij vindt het prettig dat hij daarvoor de tijd heeft en is heel blij met zijn supervisor.
"Ik doe het vooral omdat ik beter wil worden. Als we dit vak goed willen uitoefenen, dan moeten we altijd blijven leren en werken aan onze deskundigheidsvordering."
Marco vertelt dat het werken met video’s kwetsbaar kan voelen, maar dat juist daarin veel leerwaarde zit. Door samen met een supervisor en in groepen te kijken naar je eigen werk en te leren van elkaars feedback verdwijnt even je perfectionisme. Supervisie is een luxe leeromgeving waarin je kan blijven groeien. Deze maand neemt hij deel aan de 'Trainer Tapes' waarin Lotte en Karin hun video's laten zien en bespreken. "De perfectionist in mij ziet dat zelfs daar soms dingen anders zouden kunnen." Dan kan je ook weer een beetje meten met de menselijke maat. Het is nooit allemaal perfect.
Aan collega’s die ook in dit traject willen stappen, adviseert Marco om het niet alleen te doen. Zoek elkaar op, begin klein en stap voor stap, bijvoorbeeld in een intervisie- of supervisiegroep.
“Doe het niet alleen. Zoek elkaar op en begin gewoon. Als je eenmaal in het proces zit, merk je hoeveel je ervan leert.”
Esther Lamens
Esther Lamens is blij met de aangescherpte kwaliteits- en certificeringsregels binnen EFT Nederland. Voor haar voelt de beweging richting competentiegericht opleiden logisch en zorgvuldig. Ze werkt zelf bij de psychologenpraktijk De Amsterdamse en benadrukt dat mensen EFT-behandeling zoeken in kwetsbare fases van hun leven. Juist daarom vindt zij het belangrijk dat therapeuten en counsellors aantoonbaar goed zijn opgeleid en begeleid worden in hun vak.
“Mensen komen bij je met hun kwetsbaarheid. Dan vind ik het heel belangrijk dat je ook echt goede zorg kunt leveren.”
De nieuwe regels sluiten goed aan bij haar eigen professionele pad. Zij heeft al langer de ambitie om zich te certificeren en uiteindelijk EFT-supervisor te worden. Het volgen van het supervisie- en certificeringstraject was voor haar dus geen vraag, maar een kwestie van timing. En de ruimte tot 2028, wanneer de registraties worden aangepast, geeft haar de tijd voor die ontwikkeling zonder onnodige druk. Daar is ze blij mee.
Tegelijkertijd toont Esther begrip voor collega’s die het nieuwe traject lastig vinden. Ze herkent dat het kan voelen alsof iets wat eerder behaald was, wordt weggenomen, vooral voor de degenen die geïnvesteerd hebben in de verdiepingstraining maar geen ambities hadden om een stap verder te gaan.
Mochten die nu toch het supervisietraject overwegen maar er wel tegenop zien, dan is haar advies aan collega’s om de keuze steeds te verbinden aan jezelf en je cliënten, daar doe je het uiteindelijk voor. Wie voelt dat supervisie, feedback en verdieping helpend zijn voor de kwaliteit van het werk, kan het traject ook zien als een hernieuwd cadeau aan zichzelf. Ze benadrukt dat spanning rond video-opnames heel normaal is, iedereen vindt het ongemakkelijk.....en dat juist het samen kijken, leren en verfijnen en niet te vergeten de validering, veel vertrouwen en plezier kan opleveren.
