Op een bankje in de zon hebben toen met elkaar gepraat...." Ik kreeg er ontzettend veel zin in en wist eigenlijk nog niet goed wat mij te wachten stond.
Sindsdien passeer ik in dit proces steeds weer hetzelfde oude station: o jee, nu gaan ze er waarschijnlijk achter komen dat ik het eigenlijk helemaal niet zo goed kan. Zo moest ik bijvoorbeeld om trainer te worden een brief schrijven over waarom ik dat wilde. Nou daar ging ik al: wie ben ik dan?… maar goed, oké, dat station gepasseerd.
Vervolgens moest ik ook een volledige sessie laten zien. En daar bekroop me toch wel weer die ouderwetse onzekerheid die ik eigenlijk al heb sinds ik ooit mijn allereerste video aan Karin liet zien: nu gaan ze zien dat je het helemaal niet goed genoeg kan.
Want ik had immers alleen nog maar kleine stukjes laten zien, en voor het insturen van mijn materiaal voor certificering fragmenten van 20 minuten. Maar nooit een fragment van 75 minuten. Dus ik vond het echt weer heel spannend. Ik heb de eerste de beste sessie opgenomen, zodat ik niet in ontwijkend gedrag zou schieten of eindeloos lang zou piekeren over welke sessie ik zou gaan kiezen. En ik was ongelofelijk opgelucht toen ik positieve feedback terugkreeg.
Daarnaast moet ik als trainer in training ook live-sessies doen. Ik kan je vertellen: dat is een ding apart! Op veel manieren is dat weer heel onzekermakend; je kent de mensen niet, je hebt maar één kans en omdat ik nog in de opleiding zit, moet ik ook laten zien dat ik iets nieuws kan brengen. Nou, dat heeft me de eerste keer letterlijk een slapeloze nacht bezorgd. Het wordt gaandeweg een fractie beter maar ik begreep dat zelfs Sue Johnson, de eerste jaren van het doen van live-sessies, iedere keer weer enorm zenuwachtig was. Dus waarschijnlijk ga ik dat wel houden.
Maar het is wel bijzonder wat er dan gebeurt. Die live-sessies moet ik elke keer in hun geheel naar mijn twee mentoren opsturen: Karin in Nederland en mijn andere mentor in het buitenland. Omdat ik de sessies van ondertiteling moet voorzien bekijk ik ze zelf ook heel nauwgezet en dat is en blijft enorm leerzaam. Vervolgens krijg ik minutieuze feedback. Hier kan je misschien een beetje langzamer, hier kan je misschien een beetje dieper, er was misschien ook nog een keuze voor dit … Dat is heel bijzonder en ook super leerzaam. Het heeft me eigenlijk alleen maar meer zelfvertrouwen gegeven. Het is weer big time leren.
Omdat ik inmiddels al lange tijd bezig ben met EFCT, heb ik wel wat meer mildheid naar mezelf, omdat ik weet: we doen allemaal ons best. Het is gewoon echt een ambacht. In iedere sessie zijn allerlei keuzes te maken en dat wil niet altijd zeggen dat de ene keuze beter is dan de andere.
Dus ik leer momenteel weer ongelofelijk veel. Ik zoek allerlei artikelen op omdat ik dan toch meer wil weten over EFT, ook omdat ik nu veel praat en denk over lesgeven. Dus duik ik weer de theorie in en dan valt me ineens weer iets op wat ik eerder niet zo had gezien.
Dit hele proces verrijkt mij enorm. Eigenlijk lijkt het op het proces dat ik inging toen ik besloot om me te certificeren. Toen dacht ik: ik wil echt verdomde goed worden in dit vak.