Van EFT Congres naar Corona

  • 30 maart, 2020;

Sfeer en atmosfeer
Wie had dat kunnen denken op vrijdagochtend 6 maart in exotisch Burgers Zoo, nog maar zo kort geleden. Onze wereld, dichtbij of verder weg zoals hij er nu uitziet, was nog op veilige afstand. Zo voelde het althans. Wisten we veel. Dat we in ons betrekkelijk veilige leventje zo opgeschrikt zouden kunnen worden door een virus..

Bizar genoeg ging het EFT congres in deze editie nota bene over nabijheid; het lichamelijk aspect van contact en verbinding. Over sensaties die we waarnemen in onszelf door verbondenheid met elkaar – of juist als we ons niet verbonden voelen -, over manieren om ons dichter bij elkaar te voelen en uitingen om de warmte van verbondenheid nog meer te kunnen beleven. De werking van ons lijf en de connectie met ons brein gingen we uitgebreid bestuderen op deze vroege lentedag in een omgeving vol natuur en dierlijk leven om ons heen. Het decor voor het thema was heel goed gekozen.

Lijfelijkheid
De entree in zwoele vochtige atmosferen, begeleid door exotische vreemde geluiden, links en rechts spannende inkijkjes en klaterende watertjes tussen het groen.. Het bracht ons in een stemming van nieuwsgierigheid en openheid naar nieuwe kennis over onze biologie en lichamelijke connecties met elkaar.  De verrukkelijke speelse lijfjes van de kleine ottertjes vlakbij de entree en het aandoenlijk lelijke maar oh zo eigen aardvarken maakten bij mij in ieder geval al veel los van binnen.

Dan de openingsfilm: Huidhonger. Zo fysiek voelbaar, de jonge vader die met zijn lijfelijke nabijheid zijn kleine baby de veilige hechting wil meegeven, die hij zelf zo gemist heeft. De golf van besef dat ook vaders zo nodig zijn ging door de zaal. En het oudere stel dat in ontroerende beelden liet zien hoe naakte lijven kunnen genieten van lepeltje lepeltje tot het einde. Prachtig!

De inhoud van de dag en de afwisseling van het programma maakten er verder een topdag van, zoals we allemaal hebben kunnen beleven en terugzien in de presentaties. Heel mooi mee genomen, dat we deze leerzame dag nog net hebben kunnen beleven, nu dit voorlopig even niet meer kan. Een boost die we meenemen nu we het allemaal zelf even moeten uitzoeken.

En nu Corona
In twee weken is alles anders. Ik vang zoveel verschillende signalen op. Wat te doen voor de stellen die nu in zulke andere omstandigheden dan anders met elkaar moeten dealen. Als een team moeten functioneren thuis met de kids, in taakverdelingsstress, terwijl de gunfactor en loyaliteit die daarvoor nodig zijn ontbreken. Of de stellen die het met kinderen uitgevlogen nog prima hebben in een laisez faire status van veel eigen ruimte, die nu is ingepikt door isolatie en social distancing. Pff...

Het prikkelt mijn therapeutenbrein en mijn eigen gedachten en gevoelens schieten alle kanten op. Ik vraag me af of dit nu gewoon een goede challenge is voor stellen om eens back to basic te gaan en elkaar maar eens oudertwets leren te verdragen. Maar dat doe je natuurlijk niet zomaar even. Kunnen we nog wel zo makkelijk overschakelen op gezond verstand en relativeringsvermogen en onze realtieperikelen en spanningen even parkeren of misschien zelfs leren reguleren onder druk..

Reddersneigingen
Ik houd van mijn vak en maak me best zorgen. Ik weet dat het erop of eronder kan voelen en dat het veel verschil maakt of je echte verbonden maatjes bent, in hoe je deze lastige huiselijke omstandigheden ervaart.. Nog los van alle zorgen die je nog extra hebt, over je kinderen, over ouders, je baan, de wereld. Een veilige basis, als partners en ouders  maakt veel verschil, ook voor de kids. Naast elkaar kun je zoveel beter functioneren. Toch nog lachen, – een levensbehoefte volgens mij -, improviseren om je werk overeind te houden, verdragen dat je familie even niet kunt zien en het even samen redden zonder alle social events die het  leven versieren.

Mijn eigen maatje zit even aan de andere kant van de wereld. We moeten  moeite doen om elkaar te verstaan, en dat bedoel ik niet letterlijk. Hoe hij de situatie beleeft en hoe ik het inschat kan al een emotioneel dingetje worden. En toch kan onze verbondenheid dat wel aan. Die heeft nog een buffertje.

Een EFT hulplijn blijft me bezig houden. Meer mensen helpen met de struggle om elkaar te vinden en vast te houden nu het even allemaal niet zo leuk is. Gelukkig lukt het beeldbellen aardig en ben ik gerustgesteld dat ik de tranen en lichaamstaal van mijn stellen in het scherm kan waarnemen en echt contact ervaar in de gesprekken. Maar alle stellen die het even niet zo goed weten achter de voordeur en wel wat ondersteuning kunnen gebruiken laten me niet los. Ik zet een Coronahulplijn op onze website en verzamel alle praktische tips en ideeën uit ons vak die kunnen bijdragen. Misschien helpt het een beetje.

Hopelijk duurt het niet al te lang...



- Susanne Donders